پنجره ای به من

گاهی درد یه چیز عجیب میشه
نه میسوزه نه میبره
فقط یه جوری میمونه گوشه سینه
مثل یه مهمون ناخونده که نمیفهمی چرا نمیذاره نفس بکشی

روزگار هم یه وقتایی بی حس میشه
انگار همه چی رد میشه و هیچ چی تکونت نمیده
نه شادی میمونه نه غصه
فقط یه جور خستگی کشدار که از صبح تا شب دنبالت میاد

مرام هم که دیگه قصه شده
آدم‌ها انگار یادشون رفته رفاقت یعنی چی
هر کی تو فکر خودش تو حساب خودش
تو سود و زیان خودش
کم پیدا میشه کسی که بیاد بگه
منم هستم بی منت بی حساب

و غربت
همون غربتی که انگار دنیا یه لحظه وایمیسه
هوا سنگین میشه
دل آدم یه جوری میشه که نمیشه گفت
یه جور دلتنگی بی دلیل
یه جور خلأ که انگار هیچ جا پرش نمیکنه
غربت همیشه یه غم پنهون داره
یه غمی که نه میشه ازش فرار کرد
نه میشه بهش عادت کرد