دلنوشته هایی از درون
دستش که به آب خورد
یاد وصیت پدرش افتاد
"کنارش بمان"
مظلوم تر از او نیست
چنان سراسیمه بازگشت
که دست هایش را جا گذاشت.
این وبلاگ فضایی شخصیست برای روایت تجربهها، خاطرات و تأملاتی که در گذر زمان شکل گرفتهاند. از روزهای گرم اهواز تا شبهای خنک ، از خاموشیهای کودکی تا روشناییهای امروز، هر نوشته بازتابیست از آنچه دیدهام، حس کردهام و هنوز در ذهنم جاریست.
اینجا نه صرفاً دفتر خاطرات است و نه فقط یک وبلاگ؛ بلکه گوشهای امن برای حرفهاییست که در شلوغی روزها جا میمانند. گاهی تلخ، گاهی شیرین، گاهی فقط یک جملهی کوتاه—اما همگی واقعی، ساده و صمیمی.
اگر اینجا را ورق میزنید، خوش آمدید. شاید چیزی بیابید که برایتان آشنا باشد، یا فقط لحظهای مکث کنید. همین کافیست.