پنجره ای به من

دیگه خسته شدم از دیدن این ادمای دو رو که هر لحظه یه رنگ عوض میکنن ادمایی که جلو روت میشن فرشته نجات و پشت سرت میشن بزرگترین دشمنت قشنگ معلومه چقدر حقیرن که نمیتونن حتی با خودشون روراست باشن ولی جالب تر از اونا اون احمقایی هستن که توهم عاقل بودن دارن همونا که فک میکنن علامه دهرن و همه باید به سازشون برقصن در حالی که اگه یه لحظه از دور به خودشون نگاه میکردن میفهمیدن چقدر مضحکن واقعا عجیبه که چطور اینا بدون هیچ خجالتی اینقدر با اعتماد به نفس حرفای احمقانه خودشونو تکرار میکنن ولی خب دیگه دنیا همینه پر از نقاب و توهم که فقط باید با یه لبخند تلخ از کنارشون رد شد و بیخیالشون شد چون نه اونا تغییر میکنن نه ارزششو دارن که وقتتو براشون تلف کنی